حماسه خیابان، با پیام معلم؛ شهادت برای ساختن آینده

به گزارش  خبرگزاری صدا و سیما،هر ساله، در ۱۲ اردیبهشت و به مناسبت سالروز شهادت معلم شهید مرتضی مطهری، روز معلم گرامی داشته می‌شود و از دل آن، هفته‌ای به نام «معلم» آغاز می‌گردد؛ هفته‌ای که روزهایش با پیام‌های مشخص نام‌گذاری شده‌اند. اما امسال، هفته معلم نه‌فقط یک تقویمِ رسمی، بلکه یک روایت تازه است؛ روایتی از جنس تعلیم و تربیت، از جنس معنا و امید، و از جنس پیوند میان گذشته‌ی روشن و امروزِ رو به پیشرفت.

امسال هفته معلم و روزشمار آن رنگ و بوی دیگری دارد؛ با عناوین:

«معلم؛ مروج روحیه جهاد و شهادت»، «معلم؛ مقوم وحدت و انسجام ملی»، «معلم؛ محور تولید علم و فناوری»، «معلم؛ راوی مقاومت و ایستادگی ملی»، «معلم؛ منادی پیوند امت و امامت»، «معلم؛ منشا امید و سازندگی وطن» و «معلم؛ جلوه اندیشه‌های مطهر و تحول در تربیت».

این نام‌گذاری‌ها علاوه بر اینکه پیام‌هایی عمیق و کاربردی به مخاطبان—به‌ویژه نسل جوان و دانش‌آموزان—منتقل می‌کند، برای نسل‌های قدیمی‌تر یادآور نماد‌هایی است که سال‌هاست در ذهن و فرهنگ ما ریشه دارند؛ نماد‌هایی که به زبان امروز، ترجمه‌ی همان ارزش‌ها هستند.

برای نسل‌هایی که نام استاد مطهری را با «فهمِ درست»، «اندیشه»، و «تبیین» پیوند می‌زنند، عنوان «معلم؛ جلوه اندیشه‌های مطهر و تحول در تربیت» یادآور همان معلمی است که فقط درس نمی‌داد؛ مسیر فکر می‌ساخت. او که در میان غوغای شبهه‌ها، راه را روشن کرد و از تربیت یک نسل، به تربیت یک جریانِ فکری رسید.

وقتی امروز از تحول در تربیت می‌گوییم، ناخودآگاه به میراث او برمی‌گردیم؛ به همان جنس از معلمی که حقیقت را از پشتِ پرده‌ها بیرون می‌آورد.

معلم «مروج روحیه جهاد و شهادت» و «راوی مقاومت و ایستادگی ملی» دو نام دیگری است که برای روز‌های هفته معلم برگزیده شده است عناوینی که برای بسیاری از ما یادآور کسانی است که سادگی را با عزت گره زدند و ایستادن را با ایمان.

شهید رجایی، نماد ساده‌زیستی، ضدیت با استکبار و حرکت بر مدار صداقت، برای مخاطب قدیمی معنایی فراتر از یک نام دارد؛ او تجسم عملیِ همان حرف‌های تربیتی است که معلم قرار است در دل دانش‌آموز بنشاند: اینکه عزت، یک ادعا نیست؛ یک سبک زندگی است.

وقتی می‌رسیم به «محور تولید علم و فناوری»، ناخودآگاه یاد معلمان شهیدی می‌افتیم که خودشان، پیش از هر چیز، علم را به عنوان یک وظیفه انسانی زندگی کردند. یادِ شهیدانی، چون فخری‌زاده، شهریاری و علی‌محمدی، کسانی که در میدان پژوهش ایستادند، مرز‌های دانش را جابه‌جا کردند و نشان دادند مسیر پیشرفت، فقط با ابزار و آزمایشگاه پیش نمی‌رود؛ با آگاهی، ایمان و مسئولیت‌پذیری پیش می‌رود. نام این بزرگان، ذهنمان را روشن و امید را در دل‌هایمان زنده می‌کند؛ امید به اینکه می‌شود «دانستن» را به «حرکت» تبدیل کرد و «علم» را در خدمت تعالی انسان قرار داد. آنها عالمانی بودند که زبان علم را می‌شناختند و، مهم‌تر از آن، هدف علم را گم نکردند: ارتقای جایگاه انسان، شکوفایی توان داخلی، و ساختن آینده‌ای که در آن، دانش به امنیت، عزت و استقلال می‌انجامد. در واقع، معلمیِ حقیقی در نگاه آنان یعنی تربیتِ روحِ جست‌وجوگر؛ یعنی درس دادنِ راه، نه صرفاً گفتنِ.

در کنار اینها، «مقوم وحدت و انسجام ملی» و «منادی پیوند امت و امامت» مثل دو ستون فکری، مخاطب را به ریشه‌ها متصل می‌کنند: به ضرورت همدلی، به اهمیت هویت، و به این حقیقت که تربیت حقیقی، بدون معنای مشترک و بدون اخلاق و ایمان، پایدار نمی‌ماند نکته‌ای که رهبر شهیدمان بعنوان معلم امت در مدرسه انقلاب همواره بر آن تاکید می‌کردند.

این حضور پی‌درپی و خودجوش مردم در خیابان‌ها، نه صرفاً یک تجمع، بلکه نمایش بصیرتی عمیق بود که از مکتب رهبر شهید آموخته بودند. آنها فهمیدند که در برابر طوفان توطئه‌ها و تهاجمات، سکوت جایز نیست و وظیفه هر فرد، ایستادن در کنار انقلاب و آرمان‌های آن است.

در بیش از شصت شب متوالی، جوانان، پیران، زنان و مردان این سرزمین، در میادین و خیابان‌ها، علم مقاومت را برافراشتند. این حماسه خیابان، تجلی اراده‌ی ملتی بود که درس ایستادگی را از رهبر خود آموخته بود و حاضر نبود اجازه دهد دستاورد‌ها و خون شهدا پایمال شود.

پیوند با معلم امت

این ‘معلم امت’ نه تنها با کلام، بلکه با عمل و شهادت خود، درس ایستادگی، بصیرت و عشق به مردم را به ملت آموخت؛ و امروز، ملت با همین آموخته‌ها، چون سدی پولادین در برابر دشمن ایستاده است؛ و در پایان هفته معلم امسال امسال، یک پیام واحد دارد:

معلم همان پلی است که میان «اندیشه‌های مطهر» و «نیاز‌های امروز»، میان «شهادت» و «پیشرفت»، و میان «گذشته‌ی روشن» و «آینده‌ی ساخته‌شده با دانش» اتصال برقرار می‌کند.

نویسنده و پژوهشگر: طیبه السادات حسینیمعلم گرامی داشته می‌شود و از دل آن، هفته‌ای به نام «معلم» آغاز می‌گردد؛ هفته‌ای که روزهایش با پیام‌های مشخص نام‌گذاری شده‌اند. اما امسال، هفته معلم نه‌فقط یک تقویمِ رسمی، بلکه یک روایت تازه است؛ روایتی از جنس تعلیم و تربیت، از جنس معنا و امید، و از جنس پیوند میان گذشته‌ی روشن و امروزِ رو به پیشرفت.

امسال هفته معلم و روزشمار آن رنگ و بوی دیگری دارد؛ با عناوین:

«معلم؛ مروج روحیه جهاد و شهادت»، «معلم؛ مقوم وحدت و انسجام ملی»، «معلم؛ محور تولید علم و فناوری»، «معلم؛ راوی مقاومت و ایستادگی ملی»، «معلم؛ منادی پیوند امت و امامت»، «معلم؛ منشا امید و سازندگی وطن» و «معلم؛ جلوه اندیشه‌های مطهر و تحول در تربیت».

این نام‌گذاری‌ها علاوه بر اینکه پیام‌هایی عمیق و کاربردی به مخاطبان—به‌ویژه نسل جوان و دانش‌آموزان—منتقل می‌کند، برای نسل‌های قدیمی‌تر یادآور نماد‌هایی است که سال‌هاست در ذهن و فرهنگ ما ریشه دارند؛ نماد‌هایی که به زبان امروز، ترجمه‌ی همان ارزش‌ها هستند.

برای نسل‌هایی که نام استاد مطهری را با «فهمِ درست»، «اندیشه»، و «تبیین» پیوند می‌زنند، عنوان «معلم؛ جلوه اندیشه‌های مطهر و تحول در تربیت» یادآور همان معلمی است که فقط درس نمی‌داد؛ مسیر فکر می‌ساخت. او که در میان غوغای شبهه‌ها، راه را روشن کرد و از تربیت یک نسل، به تربیت یک جریانِ فکری رسید.

وقتی امروز از تحول در تربیت می‌گوییم، ناخودآگاه به میراث او برمی‌گردیم؛ به همان جنس از معلمی که حقیقت را از پشتِ پرده‌ها بیرون می‌آورد.

معلم «مروج روحیه جهاد و شهادت» و «راوی مقاومت و ایستادگی ملی» دو نام دیگری است که برای روز‌های هفته معلم برگزیده شده است عناوینی که برای بسیاری از ما یادآور کسانی است که سادگی را با عزت گره زدند و ایستادن را با ایمان.

شهید رجایی، نماد ساده‌زیستی، ضدیت با استکبار و حرکت بر مدار صداقت، برای مخاطب قدیمی معنایی فراتر از یک نام دارد؛ او تجسم عملیِ همان حرف‌های تربیتی است که معلم قرار است در دل دانش‌آموز بنشاند: اینکه عزت، یک ادعا نیست؛ یک سبک زندگی است.

وقتی می‌رسیم به «محور تولید علم و فناوری»، ناخودآگاه یاد معلمان شهیدی می‌افتیم که خودشان، پیش از هر چیز، علم را به عنوان یک وظیفه انسانی زندگی کردند. یادِ شهیدانی، چون فخری‌زاده، شهریاری و علی‌محمدی، کسانی که در میدان پژوهش ایستادند، مرز‌های دانش را جابه‌جا کردند و نشان دادند مسیر پیشرفت، فقط با ابزار و آزمایشگاه پیش نمی‌رود؛ با آگاهی، ایمان و مسئولیت‌پذیری پیش می‌رود. نام این بزرگان، ذهنمان را روشن و امید را در دل‌هایمان زنده می‌کند؛ امید به اینکه می‌شود «دانستن» را به «حرکت» تبدیل کرد و «علم» را در خدمت تعالی انسان قرار داد. آنها عالمانی بودند که زبان علم را می‌شناختند و، مهم‌تر از آن، هدف علم را گم نکردند: ارتقای جایگاه انسان، شکوفایی توان داخلی، و ساختن آینده‌ای که در آن، دانش به امنیت، عزت و استقلال می‌انجامد. در واقع، معلمیِ حقیقی در نگاه آنان یعنی تربیتِ روحِ جست‌وجوگر؛ یعنی درس دادنِ راه، نه صرفاً گفتنِ.

در کنار اینها، «مقوم وحدت و انسجام ملی» و «منادی پیوند امت و امامت» مثل دو ستون فکری، مخاطب را به ریشه‌ها متصل می‌کنند: به ضرورت همدلی، به اهمیت هویت، و به این حقیقت که تربیت حقیقی، بدون معنای مشترک و بدون اخلاق و ایمان، پایدار نمی‌ماند نکته‌ای که رهبر شهیدمان بعنوان معلم امت در مدرسه انقلاب همواره بر آن تاکید می‌کردند.

این حضور پی‌درپی و خودجوش مردم در خیابان‌ها، نه صرفاً یک تجمع، بلکه نمایش بصیرتی عمیق بود که از مکتب رهبر شهید آموخته بودند. آنها فهمیدند که در برابر طوفان توطئه‌ها و تهاجمات، سکوت جایز نیست و وظیفه هر فرد، ایستادن در کنار انقلاب و آرمان‌های آن است.

در بیش از شصت شب متوالی، جوانان، پیران، زنان و مردان این سرزمین، در میادین و خیابان‌ها، علم مقاومت را برافراشتند. این حماسه خیابان، تجلی اراده‌ی ملتی بود که درس ایستادگی را از رهبر خود آموخته بود و حاضر نبود اجازه دهد دستاورد‌ها و خون شهدا پایمال شود.

پیوند با معلم امت

این ‘معلم امت’ نه تنها با کلام، بلکه با عمل و شهادت خود، درس ایستادگی، بصیرت و عشق به مردم را به ملت آموخت؛ و امروز، ملت با همین آموخته‌ها، چون سدی پولادین در برابر دشمن ایستاده است؛ و در پایان هفته معلم امسال امسال، یک پیام واحد دارد:

معلم همان پلی است که میان «اندیشه‌های مطهر» و «نیاز‌های امروز»، میان «شهادت» و «پیشرفت»، و میان «گذشته‌ی روشن» و «آینده‌ی ساخته‌شده با دانش» اتصال برقرار می‌کند.

نویسنده و پژوهشگر: طیبه السادات حسینی