شام غریبان

به گزارش خبرگزاری صداوسیمامرکز کردستان، محرم به شام غریبانش رسید آن هم غریبانه‌ترین شام غریبان، محرم بود و امسالی که این همه غربت بر روی غربت بر دل‌هایمان نشست، اما بیرق عزای امام حسین (ع) و یاران باوفایش برافراشته ماند و این بیرق هیچگاه بر زمین نخواهد افتاد.

امسال محرمش با تمام سال‌هایی که گذشت فرق دارست، رنگ وبوی محرم است، اما غریبانه‌تر، اکنون گاه‌گاه عزاداری و عزای اشرف اولاد آدم است، اما حزین‌تر از تمام سال‌ها...

اکنون که قصه محرم به شام غریبان رسیده است، اکنون که همه با نوای حضرت زینب کبری (س) خواهر طوفان سرخ کربلا، حسین حسین می‌گویند و اشک ماتم از دیدگانشان جاری است و اکنون که غریبانه‌ترین شام غریبان را به عزا نشسته‌ایم؛ شاید که نه، قطعا ارباب بی‌کفن به ما توفیق رسیدن به شام غریبانش را داده و ما را باز هم دعوت کرده است.

دیشب شام غریبانش شمع‌ها خجل از نورشان خاموش ماندند و آب شدند از صبر زینب کبری؛ همان که ذلفقار عشق و غیرت است.

شام غریبان به صبح رسیده است، آنگاه حضرت زینب (ص) وجب به وجب صحرای کربلا را در پی طفلان یتیم شهدای کربلا جستجو می‌کند، امشب شام غریبان برادرش امام حسین است و امان از دل زینب را در این شب باید با ناله و سوز سر داد.

محرم و شام غریبانش شاید غریبانه‌تر و متفاوت‌تر از همه ساله باشد، اما این عزداران حسینی هستند که باز هم شور و شعور را در هم آمیخته تا در حافظ تاریخ بماند که محرم تعطیلی نمی‌شناسد.

کرونا آمده، دور از هم به عزا نشسته‌اند، اما دل‌هایشان نزدیک‌تر از هر سال است... دعاگوی هم هستند ... دستانشان رو به آسمان با ناله و اشک ماتم بر افراشته و از خداوند حضور امام زمانشان را طلب می‌کنند.

کرونا! می‌دانم که مغلوب شعور حسینی عزاداران حسینی شده است، خجل است و شاید روی ماندن نداشته باشد دیگر، آن هم در میان عزاداران سرور و سالار شهیدان عالم (حسین بن علی (ع).
‌
می‌خواهم اکنون از عشق حسینی بگویم چرا که حسین است که محبتش در دل و جانمان است تا ابد... اصلا حسین تمام زندگی‌مان است مگر می‌شود بی‌محرم حسین نامش ماند.

آری همین که کاممان را با تربت حسین بر می‌دارند، یعنی حسین آغاز زندگی است، همین که شیر مادر را با محبت امام می‌نوشیم و قطرات اشکش بر صورتمان جاری می‌شود، همین که ما در مجالس روضه و دعا بزرگ می‌شویم و قد می‌کشیم این یعنی حسین (ع) همه زندگی است.

ما با حسین حسین پیر می‌شویم و چه افتخاری بالاتر از حسینی‌بودن، ما بی‌محرمش نمی‌توانیم حال کرونا باشد یا هر دلیل دیگر، ما دلیلی برای بی‌محرمی و بی‌روضه ماندن و عزاداری برای ارباب بی‌کفنمان نداریم.

همیشه فکر کرده‌ام آن‌هایی که چنین گوهر‌هایی در زندگی ندارند چه دارند؟ و ما که آن‌ها را داریم چه کم داریم؟!

مایی که در تمام تلاطم‌های دنیا در منتهای تمام حسرت‌ها و غم‌ها فقط یک راه را بلدیم، آن هم رفتن به در خانه اهل بیت (ع) است، آری همه ما یتیمان ابی‌عبدالله همه ساله در به در محرم هستیم، ما آدم‌های دنیازده و اهل حساب و کتاب منتظریم محرم برسد تا اشک‌هایمان را به پای گریه بر حسین بنویسیم، ما انسان‌های ضعیف و خسته از دنیا و نامردی‌ها در انتظار محرم جان می‌دهیم تا همه دلتنگی‌ها و دردهایمان را با بر سر و سینه کوبیدن سبک کنیم و التیام دهیم.

همین است که با تمام ایمان و اعتقادمان فریاد می‌زنیم اصلا "حسین جنس غمش فرق می‌کند این راه عشق پیچ و غمش فرق می‌کند".